پیچ و تاب و گره

مثل کسی که دم موش را رو به زمین گرفته باشد،رنجیر سفید ایتالیایی ام را رو به زمین آویزان گرفته بودم تا خودش انقدر تاب بخورد تا هر چه پیچ و گرفتگی دارد،باز شود.باز هم می شد و من فقط در سکوت نگاه می گردم.نگاه می کردم و احساس می کردم شاید بهتر است زندگی این روزهایم را هم در سکوت فقط نگاه کنم و امیدوار باشم هر چه گره و پبچ و تاب است،خودش خودبخود باز شود.امیووارم باز شود.