احساس بی کفایتی

یک درس مهم زندگی را از فیلم House of cards یاد گرفتم.آنجا که همه چیز بر علیه کلیر آندرود بود و کاری از دستش برای درست کردن اوضاع بر نمی آمد و نشسته بود و غصه می خورد.درس این بود:

کلیر غصه خوردن را ادمه نداد.بجای آن بلند شد و تصمیم گرفت کاری انجام بدهد.چکار کرد؟رفت بیرون تا بدود.

از آن به بعد هر وقت غیر از غصه خوردن کاری از دستم برنیامده است.یاد این سکانس افتاده ام و کار دیگری را جایگزین غصه خوردن کرده ام.این روزها هم که دلمان برای مورچه آتش گرفته است و کاری از دستمان برنمی آید،من فیلم دیدن را جایگزین غصه خوردن کرده ام.یعنی غیر از روزی یک فیلم سینمایی،دیدن یک یا دو قسمت از یک سریال را هم قاطی روزهایم کرده ام.سریال انتخابی این روزهایمshrinking است که بسیار از آن تعریف می شود.اینکه یک روانشناس با روش های غیر عادی مریض هایش را مداوا می کند و بسیار علمی است و چه و چه.اولا که به نظر من این فیلم فقط کمی کمتر از سریال تد لاسو مزخرف است.هیچ حرفی برای گفتن ندارد و زندگی را آنقدر روشن و جذاب و رنگی نشان می دهد که گاهی من فکر می کنم شاید آن نوع زندگی هم در این جهان وجود دازد و ما از بس غرق در انواع مشکلات ماقبل تاریخی هستیم،حتی یادمان رفته است که اینطوری هم می شود زندگی کرد.با این وجود بعید می دانم زندگی در هیچ جای کره زمین راحت باشد.همانطوریکه بعید است زندگی در هیچ جای کره زمین به سختی زندگی ما در این گوشه زمین باشد.واقعا زندگی در این سرزمین سراسر غم است و ظلم و احساس بی کفایتی.

◇ فیلم: ساعتها نظر: عالی بود(.فک کن مریل استریپ،نیکول کیدمن و حولیان مور بازیگران اصلی فیلم بودند)