مشق مخصوص متوهمان

خود من ده روز پیش بصورت آنلاین وقت دکتر گرفته بودم و جا دارد اینجا یک تشکر عرض نمایم خدمت صاحب اینترنت.زیرا به لطف آن من فقط یک ساعت و ربع منتظر ماندم و از دیگران خبر ندارم که چقدر منتظر مانده بودند.اما مطب دکتر کیپ تا کیپ پر از آدم بود و همه هم خسته و بی حال و کلافه بودیم.این وسط یک خانم جوان سانتی مانتال آمد پیش منشی و وقیحانه درخواست کرد اجازه بدهد بدون نوبت دکتر را ببیند.آقای منشی که هیچ شباهتی به تیپیکال منشی ها نداشت خیلی مودبانه و محجوبانه گفت:

- نمیشه خانم

- فقط یک دقیقه وقت دکتر رو می گیرم

- آخه وقت ندارید

- نمی خوام ویزیت بشم.فقط می خوام یک قرص رو برام عوض کنه

- آخه اینجا مریض ها به نوبت ویزیت میشن

اینجا را باید توضیح دهم که احساس کردم آن خانم گرگی است در لباس بره.چون با حالتی که کاملا مشخص بود خودش را به حماقت زده است و در اصل رذالت بود،مثل کسی که می تواند یک لطفی در حق همه کند گفت:

- از نظر من اشکالی نداره حتی اگر بین مریض ها بفرستیدم داخل!

نوبت من شد و از نتیجه خبر ندارم که چه شد.اما، من اگر کاره ای بودم سامانه ای اختصاص می دادم برای شناسایی کسانی که فکر می کنند تافته جدابافته هستند و فقط خودشان کار دارند و مشکل دارند و عجله دارند و بقیه بخاطر جشن و رقص و پایکوبی می روند مطب دکتر و دادگاه و کلانتری.بعد چکار می کردم؟یک مشق صد روزه به آنها می دادم که هرشب و به مدت صد شب صد بار بنویسند:

- قسم می خورم دیگر پفیوز نباشم و نوبت خود را رعایت نمایم.

فیلم: درخشش

نظر: وااااو عجب فیلمی جذابی بود.

اول باید بگویم که این فیلم در ژانر وحشت است و احتمالا علت ذوق زدگی من روشن شد.اما جدا از شوخی فیلم واقعا معرکه است.من فکر می کردم خیلی قدیمی باشد ساخت ۲۰۰۰ به بعد است.اما وقتی فهمیدم فیلم در سال ۱۹۸۰ یعنی زمانی که من هنوز به دنیا نیامده ام,ساخته شده است،وجدانا کرک و پرم ریخت.فک کن چهل و پنج سال قبل این شاهکار ساخته شده و من امروز آن را دیدم. عالی بود.