1.
حلوا دوست دارد هر روز، جشن تولدش باشد و برایش کیک و شمع بخرند و دست بزنند و برقصند و عکس هم بگیرند.پدر و مادرش هر وقت وسعشان برسد برایش کیک وشمع می خرند و موزیک می گذارند و عکس می کیرند اما همه را جمع نمی کنند.مادر باهوشش،جمع شدن ها را کذاشته است برای تولدهای واقعی اعضای لوس خانواده که هنوز برای خودشان تولد می گیرند و برایشان مهم است که مثلا بقیه یادشان باشد و تبریک بگویند و اینا.می خواهم بگویم من از آنها نیستم و روز تولد من روز تولد حلوا اعلام نمی شود.مثل در روز جاری که تولد مادرش بود و برای حلوا جشت گرفتند و ششم بهمن که تولد مورچه است و شانزده بهمن که تولد مامان است و بیست و هفت اسفند که تولد برادرزاده ام است و قرار است همه این تولدها،تولد حلوا اعلام شود و برای او جشن گرفته شود و کادو سفارشه. شود.
2.
یک برادر زاده دارم که به کوری چشم مادرش، آنچنان از نظر روحیه و اخلاق و رفتار شبیه من است که خود برادرم اعتراف می کند که انگار من دارم برای بار دوم جلوی چشمانش بزرگ می شوم.این بچه به شدت درونگرا و کم حرف است و عاشق حیوانات است و روحیه ای بسیار لطیف دارد.بعد امروز حرفی زد که خود من خشکم زد.مادرش داشت بیان می داد یک مدت سرکیجه کرفته است.اما، حاضر نیست دکتر برود و خود بچه دلیل دکتر نرفتنش را اینگونه تبیین داد:
- آخه سرگیحه خیلی باخاله.خیلی دوس دارم که یهو همه چی زیر و رو میشه!
و دلیل خشک شدن من؟ سالها پیش من هم سرگیحه داشتم و کیف می کردم وقنی دنیا دور سرم می چرخید!
3.
خلاصه کتابی که امشب در حال مسواک زدن گوش کردم اسمش « صومعه پارما» بود و وسط های ویدیو فهمیدم که این کتاب را سالها پیش خوانده ام .سالها پیش بعنی حدود بیست و پنج سال پیش.کتاب را سارا از کتابخانه کرفته بود و خوانده بود و فکر کرده بود به سلیقه من می خورد و در حالیکه من می خواستم کتاب دیگری را بخوانم به زور این کتاب را کرد توی پاچه ام و گفت:
- این رو بخون.این با سلیقه تو جوره
اسم آن کتاب دیگر یادم نیست ولی داستان این کتاب هرگز یادم نرفت. و صد البته یاد و خاطره مظلومینم هم تا ابد با من است.
برچسب:
نویسنده: ایلیا محمدی