1.
مورچه از در بیرون رفت و ناگهان حلوا دوان دوان از پشن سر خودش را به او رساند و گفت:
- مورچه جان تو رفتی ولی من قلب برات درست نکردم.صبر کن برات قلب درست کنم
ما صحنه را نمی دیدیم.اما، می دانیم با تمام قلبش برایش قلب درست کرد و قلب همه ما را آب کرد.
2.
ناگهان سر حلوا به تخت خورد و صدای گریه اش به آسمان رفت.مادرش بغلش گرفت و به من گفت:
- یخ یخ بخ بیار
رفتم و داخل فریزر را گشتم و تنها یخی که پیدا کردم یک نصفه نوشمک بود.آن را برداشتم و دادم دست خواهرم.حلوا با دیدن نوشمک گریه کردن از یادش رفت و خیلی نرمال گفت؛
- این چیه؟
- نوشمکه
- بدش به من
- بذار اول کمی بذارم روی سرت
- نه نمی خواد.چیزی نیست.خودش خوب میشه!
بعد هم ته نوشمک را در آورد و از چند قطره باقی مانده در ته جای نوشمک هم نمی توانست بکذرد و برای قورت دادن آن چند قطره از من راهنمایی خواست.گفتم
- کمی سرت رو ببر عقب و نوشمک رو بریز تو حلقت
ریخت و البته هیچ تشکری هم نکرد.
3.
حلوا از سوپرمارکت برکشته بود و همه آنچه را خریداریه بود نوش جان کرد غیر از یک شکلات که در ته نایلون تهیههایش مانده بود.شکلات را به مورچه نشان داد و گفت:
- مورچه این رو برای تو سفارشم
بعد شکلات را باز کرد و درسته توی دهانش گذاشت.مورچه اعتراض کرد:
- اگه واسه من تهیهه بودی باید به من می دادیش نه اینکه خودت بخوریش
حلوا با چشمانی که انگار با مورچه موافق است اما کاری از دستش برنمی آید و فقط شرمنده ست،به جویدن شکلات ادامه داد و ناگهان به سرفه افتاد.بعد از دادن استرس به ما و خوردن آب توسط خودش و سر جا آمدن حالش.پرسید:
- من چرا سرفه کردم
و دو تا جواب شنید:
مادرش: چون شکلات رو درسته توی دهنت گذاشتی
- مورچه: چون شکلات من رو خوردی!
برچسب:
نویسنده: ایلیا محمدی