خرید بک لینک

دلشتم با خانم حمیرا هم خوانی می کردم و پیچیدم توی کوچه ای به سمت اداره و خیلی اتفاقی از داخل آینه یکی از همکاران واحد قبلی را دیدم که به شدت می خندید احتمالا به من و‌ اینکه اصلا بلایی که به سرم آمده است برایم مهم نیست.

بلایی که به سر من آمد در اعتراض به اضافه کاری اجباری پنجشنبه ها بود و تنها دلخوشی من بعد از شوت شدن به اینجا نداشتن اضافه کاری بود.چه دلخواهی چه اجباری.بعد الان هم اضافه کاری اجباری روزانه داریم و هم پنچ شنبه ها را!

هر جا میرم تو با منی

خیلی با خودم کلنجار رفتم که به این برآیند نرسم که عقرب قبلی سرخود من را بیرون نکرد و اجازه اش را از کسی‌ گرفته بود.کسی که حسابی خرش توی سازمان می رود و می تواند دستور اضافه کاری اجباری بدهد بدون هیچ دلیلی!

البته نه بدون بدون هیچ دلیلی.من هستم و‌ احتمالا دلش را طوری سوزانده ام که شنا در آبهای قطبی هم خنکش نمی کند وگرنه یعنی چه که واحد ما که در طول روز هم کار چندانی ندارد باید تمام هفته اضافه کار بمانیم آنهم اجباری؟

اگر این فکرم درست باشد بسیار مشعوفم که پفیوزی را اینچنین سوزانده ام.امیدوارم آنقدر بسوزند تا خاکستر شوند.به شرطی که همکاران دلیل شرایط شوک آور این روزهایشان را نفهمند وگرنه ممکن است من را تی سی کی کنند

نظریه ام را با سارا در میان گذاشتم و فرمود:

- نه رفیق! تو‌ اینقدرها هم که فکر می کنی مهم نیستی! شانس خودته که هر جا میری باهاته!

برچسب: نویسنده: ایلیا محمدی تاريخ: يکشنبه 1 آذر 1405 ساعت: 8:10

صفحه بندی