از ماشین پیاده شدم وداشتم خودم را آماده می کردم برای کشتی گرفتن با در و دیدم در آن تاریکی، یک کربه کنار در روی دو پا نشسته است و خیلی کنجکاو من را نگاه می کند.استرس داشتم و یادم رفت خدمتش سلام عرض کنم و در عوض سریعتر ابتدا کردم به حرکات آکروباتیک زدن تا مکر دری به تخته بخورد و در باز بشود.تلاش اول و دوم و سوم نشد و گربه همچنان نظاره گر تلاش هایم بود.به در بسته خورده بودم و کسی نبود برایش درد دل کنم. رو به گربه گفتم:
- می بینی زندگی من رو پیشی جان؟
و رفتم کلید یدک را از توی ماشین برداشتم و این بار در اولین تلاش در باز شد.خوشحال و شاد و خندان رفتم ماشین را بیاورم داخل پارکینگ و پیشی هنوز همانجا بود.گفتم:
- غصه نخور پیشی جان.درست میشه میوووووو
گربه بیچاره در رفت.نمی دانم لهجه ام ضایع بود یا به زبان آنها حرف بدی زده بودم.با شاید اصلا نباید حرفی می زدم و به همان همدلی بینمان اعتماد می کردم.
برچسب:
نویسنده: ایلیا محمدی